Al 47 jaar toppizza’s uit Marle

In de serie interviews met vrouwelijke ondernemers in de gemeente Hellendoorn-Nijverdal dit keer in gesprek met Patrizzia Cremonini van pizzeria Bacco in Marle. Volgende keer een weerslag van het gesprek met Anouk Calkhoven van Waanzinnig Content & Creatie. De dán volgende houden we nog even weer geheim.

Ga bij de viersprong richting Hulsen, Daarle, en Hellendoorn richting den Ham en je komt vanzelf langs de beste pizzeria van Marle, de eerste ooit in Twente. Al ruim 47 jaar maakt de familie Cremonini haar pizza’s op authentieke wijze. En nog altijd één traptrede hoogteverschil buiten en binnen, voorzien van de waarschuwing, ‘denk om die afstapje’. De 2e generatie, Patrizia Cremonini (54) vertelt enthousiast over haar onderneming.

MARLE - Een druilige winterochtend met veel wind. De oude wit geschilderde boerderij annex Italiaans Restaurant kraakt in al haar gebinten. “Dit is een hele oude boerderij geweest. We hebben de historie van deze boerderij uitgeplozen en kennen haar historie tot aan 1680. Verder blijft het gissen. Ik heb vanmorgen de verwarming al een paar graad hoger gezet, want het wil hier nog wel eens wat tochten. Als het hier vol zit, merk je daar niks van, maar nu wel.”

Criminele stad 

Vader Giovanni (1939 en 12 jaar geleden overleden) wilde in de jaren ‘60 vanuit Italië met een stel vrienden naar Zweden, want daar waren veel mooie blonde vrouwen. Uiteindelijk kwam hij in Delft terecht bij een zus van mijn moeder die aldaar een horecabedrijf exploiteerde en leerde daar mijn moeder kennen. Zo’n horecabedrijf leek mijn vader en moeder wel wat. Ze namen een espressobar over waar tevens studentenmenu’s en andere gerechtjes werden verkocht. Later kwamen daar ook pizza’s bij. Na verloop van tijd was het een échte pizzeria geworden. Delft was in die tijd best wel een criminele stad. Dat trok mijn vader en moeder toch minder. Ze kwamen vaak in Almelo, bij mijn opa en oma van mijn moeders kant. Deze kant van ’t land was toen wel wat aangenamer hebben ze vermoedelijk ervaren.”

Eerste van Twente

Op een gegeven moment zagen ze in de Telegraaf een advertentie waar een restaurant in Marle werd aangeboden. Ze wisten waarschijnlijk helemaal niet waar Marle lag, maar durfden het toch aan om deze oude boerderij met toen al een restaurant over te nemen. Het idee was om er een pizzeria van te maken. Dat zou dan de eerste in Twente zijn.

Met de auto naar school 

We verhuisden in de jaren ‘70 van Delft naar Marle. Ik was toen 7 jaar. Van een drukke stad, naar een vlek op de kaart. De lagere school heb ik hier in Marle gevolgd. Dat was toen ook al de school met de bijbel. Wij waren niet zo heel religieus maar mijn vader kreeg het voor elkaar dat ik gewoon naar die lagere school kon. Na de lagere school heb ik een jaar op het Noetsele gezeten, maar ik was een beetje rebels en maakte niet veel van dat leerjaar. Toen naar de Mavo in Den Ham en daarna één jaar high school in America. Daar word je zelfstandig van. Wij zijn thuis behoorlijk vrij opgevoed. Ik reisde al snel in m’n eentje naar de familie van mijn vader in Italië. Ik was niet zo bang aangelegd. Na ‘Amerika’ heb ik nog een jaar de Modeschool in den Haag gedaan gevolgd door een secretaresseopleiding en de Meao in Almelo. Inmiddels was ik bijna 20 jaar, kwam zelf met de auto naar school terwijl mijn klasgenoten nét een brommertje hadden.

“Bacco was en is natuurlijk wel mijn kindje”

Natuurlijk hielp ik als het druk was wel in het restaurant. In de beginjaren draaiden mijn ouders en het personeel beide bedrijven tegelijk. ‘Delft’ werd pas afgestoten toen ‘Marle’ goed begon te lopen. Ik heb hier geleerd wat je al kunt voorbereiden op de dag die begonnen is, naast de afwas en ijsjes te maken. Dat werd allemaal wel verwacht van me. ik heb eerst links en rechts in het bedrijfsleven gewerkt, toen mijn vader op een gegeven moment meldde dat hij zijn bedrijf te koop zette. Er waren al kopers, dus kon het allemaal snel gaan. Dat viel me eerlijk gezegd behoorlijk rauw op het dak. Ik heb mijn ouders maar heel snel duidelijk gemaakt dat ik dit bedrijf graag wilde voortzetten. Bacco was en is natuurlijk wel mijn kindje. Ik zei ‘bel die potentiële kopers maar af, ik ga dit doen. De overname was op 1 januari 1999, ik was toen 29 jaar.

Wat ging er veranderen?

“Als eerst heb ik de spierwit geschilderde binnenmuren okergeel gemaakt. Dat deed ik gewoon zelf. Ik schafte een nieuw kassasysteem aan die het maken van de bon en afrekenen makkelijk maakte. Ik kocht een grotere pizza-oven en in 2007 hebben we het pand uitgebreid met de mogelijkheid om kookworkshops te houden en grotere partijen te ontvangen. De receptuur van de producten is grotendeels hetzelfde gebleven. Daar aan sleutelen is gevaarlijk. Ik mag graag experimenteren, maar wel heel voorzichtig. Onze pizza Bacco was vroeger voorzien van olijven. Maar bijna iedereen bestelde die zónder olijven. Die hebben we er maar afgehaald.”

Denk om die afstapje

“Maar verder is er niet zo heel veel verandert. Het grootste compliment is dat ik sommige gezinnen op een gegeven moment zie terugkomen. Dan schuiven er opeens zo maar 3 generaties van dezelfde familie aan tafel. We krijgen dan vaak mee – eigenlijk is hier niks verandert. Wat fijn. Veranderingen kan dus wel, maar dan moet je het zo onzichtbaar mogelijk doen. Ik lig ’s nachts wel een wakker en ben dan in m’n hoofd bezig met andere pizza’s. Bij kookworkshops kun je wat makkelijker experimenteren. We hebben bijvoorbeeld ook méér dan allen pizza’s. De naam van ons is ook verandert van pizzeria Bacco naar Italiaans restaurant. En ook het door mijn vader bedachte bordje met de tekst – denk om die afstapje, hebben we nog steeds.”

Wijn of bier? 

“Ik ben opgevoed met wijn en probeer onze klanten kennis te laten maken met mooie wijnen. En niet - doe me maar jullie huiswijn, dan liever wat bijzonders. Ik wil hier nog graag een grotere wijnkast. Bier is prima, maar qua smaakbeleving kan ik meer met wijn. Mensen moeten dat durven.”

Hoe lang zitten de mensen aan tafel?

“Gemiddeld genomen ongeveer 2,5 uur. Verdeeld over een paar gangen kan dat prima. Vanaf Corona zien we wel een tendens dat mensen vroeger op de avond komen, rond 7 uur zeg maar. Voor de rust in het restaurant is dat prima. Nadeel voor ons is dat je dan maar één tafel kunt draaien. Een beetje drukte vind ik niet erg. Ik hou wel van een beetje chaos zoals bijvoorbeeld een koningsdag wanneer iedereen om klokslag 16:00 uur in de middag binnen stroomt.”

Lees nog wel eens een boek?

“Ik heb verschrikkelijk veel boeken en lees graag. Het liefst historische romans en boeken over de 1e en 2e Wereldoorlog.”

Tekst en beeld: Gerard Voortman