Herman, Anne-Mechteld en Inge-Lise Wibbelink.
Herman, Anne-Mechteld en Inge-Lise Wibbelink.

107 jaar Wibbelink Nijverdal

Zakelijk

NIJVERDAL - Stap binnen bij Wibbelink Uw groene vakwinkel en je gaat weg met méér spullen dan waarvoor je gekomen bent. Het geheim van de langere kassabon. Het assortiment is breed en diep waarbij beter de vraag gesteld kan worden wat verkopen ze eigenlijk niet. Het één na oudste bedrijf uit Nijverdal is een écht en hecht familiebedrijf. In gesprek met de 3e en 4e generatie Wibbelink, al vanaf 1916 gevestigd aan de Parallelweg, voorheen Spoorstraat.

Herman (67) pakt een foto- album en begint het verhaal te vertellen. ”In 1916 startte grootvader Hendrik Jan Wibbelink op de huidige locatie te Nijverdal met de verkoop van brandstoffen. We zijn daarbij, ná ten Cate, het oudste bedrijf ter plaatse. Het bedrijf lag gunstig in verband met de situering pal aan de spoorverbinding Zwolle-Almelo. Nadat het Twentekanaal was aangelegd, vertrok Hendrik Jan met drie zoons naar Goor alwaar de transportactiviteiten verder werden uitgebreid met het laden en lossen van schepen. Een van de zoons, ook Hendrik Jan geheten, bleef achter in Nijverdal en bouwde de bestaande activiteiten verder uit. Op het hoogtepunt vlak vóór de komst van het aardgas, beschikte men over vijf vrachtauto’s, waarbij er gesproken kan worden voor een relatief grote speler in de brandstoffenmarkt van toen. Opslag vond plaats in drie reusachtige tanks van veertig duizend liter. Voor de jaren zestig waren dat megatanks.” 

De komst van het aardgas betekende een ommezwaai voor Wibbelink en haar assortiment. Het assortiment werd midden jaren zestig al snel uitgebreid met gereedschappen en tuinartikelen. De hierachter gelegen opslagruimte van het toenmalige van Buren Bouwmaterialenhandel werd aangekocht en omgebouwd naar een heuse winkel. “Zelf ben ik 1980 ingestapt. In meerdere fases hebben we de winkel uitgebreid tot een oppervlakte van twaalfhonderd vierkante meter. Je zag toen ook de opkomst van de bouwmarkten Praxis, Hubo, Karwei en Gamma. Onze handel laat zich typeren als ‘handel voor de komende en gaande man’ en zit qua assortiment tegen de voormalige Boerenbondwinkels, nu Welkoop aan. Maar die hebben ook kleding, dat doen wij niet. Ik heb de winkels meer structuur gegeven, het assortiment opnieuw tegen de lamp gehouden. Onze business is nu tuinen, doe het zelf, dieren inclusief vissen. En je kijk naar kansen in de markt. Hier verderop zat een handel en reparatie van tuinmachines. Dat bedrijfje hebben we overgenomen, ook het personeel en we hebben hier geïnvesteerd in een heuse werkplaats met hydraulische lift.” 

Anne-Mechteld (32):

“Wat veel mensen niet weten is dat we ook een eigen inkoopcombinatie zijn met de naam Groene Vakwinkel. Er zijn inmiddels 189 winkels aangesloten, daarmee zo’n beetje landelijke dekking. De aangesloten winkels voeren grotendeels het assortiment dat wij voeren, maar ze zijn daar vrij in. Van alle producten die we voeren hebben we twee exclusieve leveranciers. Dáár wordt er ingekocht. Dit om de kwetsbaarheid te verminderen. Maar ook om de winkeliers te ontlasten met lastige inkooptrajecten. Ze hebben nu een betere prijs. Doordat we met z’n allen gezamenlijk inkopen, krijgen de deelnemers flinke kortingen. Eigenlijk betreft het een hele softe inkoopcombinatie, zonder dat de deelnemers een vermogen kwijt zijn aan inkoopcombinatiefee. Onze organisatie is contributievrij, ook geen percentage over de omzet. Men betaalt een eenmalige toetredingsbijdrage van 500 euro na zes maanden tevreden lidmaatschap. Willen ze niet door, dan kan dat, maar de meesten gaan door. Wij coachen de aangesloten winkels we komen als een soort mysterie shoppers binnen, kijken goed rond en ‘voelen’ hoe de winkel loopt en gaan dan in gesprek met de ondernemer. We zorgen voor advertenties, voor reclame-uitingen om de uniformiteit te waarborgen. Naast de Groene Vakwinkel voeren we ook Uw Vakwinkel. Het accent van die winkels ligt duidelijker op de Doe het Zelf gebeuren.” 

Inge-Lise (29):

Het lag gezien de vervolgopleidingen niet helemaal voor de hand dat beide zussen als bedrijfsopvolgers zouden toetreden tot Wibbelink BV. Inge-Lise zit circa vier jaar in de zaak. “Ik zat hiervoor in de facilitaire sector van onder andere kinderopvang en was verantwoordelijk voor veiligheid en onderhoud van de gebouwen. Maar ook ik werd aangestoken door het virus van een mooie gezonde familieonderneming. Ik bezoek vooral de aangesloten winkels, geef ze advies waar er nog wat te verbeteren valt.” Anne Machteld vult aan: “ik heb logopedie gestudeerd en koos uiteindelijk toch voor de zaak. Er zijn hier zoveel leuke uitdagingen. We kunnen als zussen elkaars werkzaamheden overnemen. We hebben een hele platte organisatie met zes mensen op het kantoor, dat is dus inclusief de organisatorische en financiële afhandeling van de onze combinatieleden. De aangesloten ondernemers geven wekelijks de omzetten door en vragen dan advies waarom het in die week minder was. Vaak zien we dan een landelijke trend die we dan met die ondernemer kunnen delen. Je ziet daar 189 mappen staan. Dat is het werk van Herman. In iedere map zien we gegevens van de aangesloten ondernemers inclusief gespreksverslagen en notities”. En dan met een knipoog naar Herman: “Die informatie hebben we natuurlijk ook digitaal, maar voor hem houden we het nog even zo. De contacten met de aangeslotenen zijn goed. We bellen bijvoorbeeld even als je jarig zijn of een jubileum te vieren hebben. Daarmee krijg en hou je binding met onze leden. Zoals overal geldt ook hier - de vent op de tent bepaalt het rendement. We hebben de zaak nog niet officieel overgenomen. Dat zit er op korte termijn wel aan te komen, maar we houden dat nog even onder de radar. Herman is officieel nog DGA maar noemt zich inmiddels al adviseur.” 

Hoe ging het in en na de Corona?

“Tijdens de corona hadden we het goed. Mensen wilden wat met dieren en de tuin. We hebben een paar drukke jaren gehad. Het bijeffect is dat veel nieuwe klanten kregen die ook nog eens even goed keken wat we nog meer verkochten. Dat noemen we hier de langere kassabon. Mensen kopen hier meer dan wat ze van plan waren. Beetje Action-effect. Onze winkel werd als het ware herontdekt. Ook door de jeugd. Het publiek kreeg ook in de gaten dat we hier vakmensen aan het werk hebben die de moeite nemen om dingen uit te leggen. We hebben ook wel een webshop. Maar dat zien we meer als etalagefunctie. Wij moeten het hebben van bezoekers in de winkel. Alleen internet gaat het niet worden. Er gaat nog maar 13% van de handel via internet. 

En de jeugd wil weer een huisdier. Echt waar. De kip is het nieuwe konijn. Legt iedere dag een ei en zit helemaal in de trend van verduurzaming. 60% van jongere gezinnen hebben een klein dier thuis. Dat zijn leuke klanten. Ze kopen vandaag een paar marmotten maar komen regelmatig terug voor het voer. Maar de jeugd koopt wel anders. We verkopen hier graszaad voor zeg maar 10 euro per zakje. Dezelfde hoeveelheid in een gelikte verpakking met mooi groen gras als wikkel, kost bijvoorbeeld 12 euro. De ouderen pakken het zakje, de jongeren het pakje. Nieuw op de markt is het product ‘Gazonrevolutie’ van Pokon. Één pak, één goedje en strooien maar. Is goed tegen mos, goed voor de groei en voor groen voor de kleur. Concurrent DCM komt trouwens met een soortgelijk product op de markt. Dat wil de consument nu éénmaal.”

Anne-Mechteld en Inge-Lise blijken eensgezind over de visie op een familiebedrijf:

“Het gaat hier niet alleen om aandeelhouderswaarde, maar vooral ook om continuïteit. We zitten er zelf bovenop, zien bij onze leden van de inkooporganisatie precies wat er gebeurt en hoe de trend zich ontwikkelt. Daar kunnen we dan zelf direct op inspelen door de korte lijntjes. Eén keer per 2 jaar houden we bij één van onze leveranciers een deelnemersdag. Heel gezellig, hapje drankje erbij en veel ontmoeting en wederom versterking van elkaar.”

Gerard Voortman

Zo is het begonnen.