Natuur & Milieu

Boswachter Kees Jan Westra verruilt de Sallandse Heuvelrug voor het Dwingelerveld

NIJVERDAL – De collega's bij Staatsbosbeheer waren er niet zo blij mee, toen hij het vertelde. “Per januari heb ik een andere baan.” Maar Kees Jan ziet het als een lot uit de loterij. Al sinds zijn jeugd heeft hij een binding met het natuurgebied en Nationaal Park het Dwingelerveld. “Sinds ik 7 of 8 was, bracht ik er al de vakanties door met mijn ouders. En ieder jaar zit ik er als lid van het kampstafteam van een Scoutingkampeerterrein. Het is er prachtig! Maar dat is het hier ook. En wat ik echt zal missen in Drenthe is het hoogteverschil en de korhoenders.”

Westra is bijna 5 jaar als publieksboswachter bij Staatsbosbeheer in Salland in dienst geweest. “Staatbosbeheer is een prachtige organisatie.” Liefde voor de natuur en Twente heeft hij van huis uit meegekregen. Hij is zijn werkzame leven begonnen in de zorg. “Ik woonde in Barneveld en moest na de Mavo kiezen: óf naar het MDGO óf naar de bosbouwschool in Apeldoorn. Dat vond ik te ver en koos voor het MDGO. Na een stage ben ik blijven werken in de zorg voor verstandelijk gehandicapten.” Toch bleef de natuur trekken, eerst als vrijwilliger bij Staatsbosbeheer en daarna als leerling, waarbij ik vanaf 2016 werken en leren combineerde bij Staatsbosbeheer op de Sallandse Heuvelrug. “De tijd is omgevlogen”, laat hij weten. “Vanaf het begin vond ik het heel prettig bij Staatsbosbeheer. Ongeveer 60 procent van mijn werktijd ben ik buiten in het veld en voor 40 procent ben ik bezig met vergaderen, plannen maken, contacten met vrijwilligers en organiseren. Meest achter de computer. Een baan als boswachter is niet zo romantisch als de mensen soms denken.”

Gevraagd naar wat in die vijf jaar de meeste indruk op hem heeft gemaakt, hoeft Westra niet lang na te denken. Hij antwoordt onmiddellijk: “De excursie die ik in 2017 in het gebied heb gemaakt met een terminaal zieke jongen. Hij was ongeveer zo oud als ik.” Verder noemt hij de magische momenten als het stil of mistig is op de heide. En de negen korhoenders die hij in het voorjaar in een boom zag zitten.

Behalve in natuur is Westra ook geïnteresseerd in geschiedenis. “Heel leuk en verrassend is het effect van m'n column in de Week van Hellendoorn en Nijverdal. Ik schreef over de oude ANWB-paddenstoel bij Haarle. Dat heb ik geweten. Er volgde een verhaal in Tubantia. Ik kreeg veel reacties uit het hele land. M'n volgende vakantie staat al vast; op pad met de tent langs oude ANWB-paddenstoelen door Nederland!”

Dwingelerveld
Het nieuwe werkgebied waaronder ook het Nationaal Park Het Dwingelerveld valt, heeft een iets groter oppervlak dan het werkgebied in Salland; ongeveer 4000 hectare tegen 3000. Kees Jan zegt dat hij daar ook wat meer naar buiten gaat. “Meer een beheersfunctie en wat minder publiek. Zorg voor de infrastructuur; houtwallen, natte natuur, fietspaden, bankjes, infopanelen. Ik werk vanuit de boswachterij Ruinen die ook bij het gebied hoort. Het is zuidwest Drenthe van Zuidwolde tot Beilen en van Meppel tot Hoogeveen. En ja, misschien heb je het wel gezien op tv: er loopt daar een edelhert.”

Tot slot vindt de scheidende boswachter het belangrijk dat de mensen goed voor de natuur blijven zorgen, elkaar de ruimte geven en hun rotzooi opruimen. “Tijdens de coronaperiode hebben we pas goed gemerkt wat natuur voor ons kan betekenen. Dus wees er zuinig op!”