Bijzondere Paaseieren

Zo’n halfzacht gekookt paaseitje opeten is een serieuze zaak. Dat begint al met het aantikken om de schaal te breken. Vooral niet te hard want dan sla je zo’n ei in gruzelementen. Een bescheiden, maar stevig tikje met het lepeltje is genoeg om een korte barst in dat ei te maken. Dan onmiddellijk met een forse lepelslag de kop er af waarna dat goudwitte binnenste, naar binnen kan worden gelepeld. Aandacht er bij houden anders wordt het een smeerboel op je bord of je eet ei met scherpe stukjes kalk. Gelukkig: het lukte en met een snufje zout werd het een prima paasontbijtje die eerste paasdag. Niet vergeten: ‘alle credits voor de kok’ want zelf ben ik een regelrechte stumper in de keuken (ik lijd er gelukkig niet onder). Ja een serieuze zaak dat eieren eten en dus ontkom je niet aan de vraag: waar komt die traditie ‘eieren eten met Pasen’ vandaan, en doen andere volken dat ook?’ Vaak hoor je over vruchtbaarheidsrituelen in relatie tot de lente. Hier een mij onbekend, economisch motief. -Vroeger, voordat we kunstlicht hadden, stopten kippen in de winter vanzelf met leggen omdat de dagen te lang donker werden. Rond het begin van de lente begonnen ze, vanwege toenemend daglicht, weer volop te produceren. Aldoende ontstond in korte tijd een eieroverschot en dat kon mooi worden weggewerkt met Pasen.

Jazeker, ook andere volken hebben ‘iets met eieren’. In een verhalenbundel las ik deze Chinese scheppingsmythe. -In het begin was het universum een groot kosmisch ei, gevuld met chaos. Binnenin, zonder ouders, broers of zusters, groeide de reus Pangu. Toen hij ontwaakte brak hij met een bijl het ei van binnenuit open. Het lichtste deel werd de hemel. Het zware deel werd aarde, zijn adem de wind en wolken, zijn ogen zon en maan, het bloed de rivieren en zijn botten werden de bergen. -In de Hindoeïstische traditie wordt het universum beschreven als het ‘ei van Brahma’. In het begin was er alleen een ei dat als een ‘gouden kiem’ dreef in het Oerwater en open barstte. Daaruit ontstond de scheppergod Brahma en de hele kosmos.

Absurd? Wellicht in onze ogen, maar in nog veel meer religieus mythische scheppingsverhalen zie je deze gelijkenis: het ei als symbool van potentie, geboorte en orde uit chaos. Stof om over na te denken(?). Genoeg over absurdistische eieren, tijd voor realisme. Twee paaseieren liggen in een pan kokend water. Zegt ei één geërgerd: ‘ik lijk wel een halve gare’,- ‘dat wordt straks nog gekker’ zegt ei twee ‘als ze je er uithalen schilderen ze je nog raar op ook.’